عشق را بیدل دماغ التفات یادکیست

چون عسس اوهام پیش آینده می گیرد مرا

ناتوان صیدم ، ترحم غافل از حالم مباد

هرکه می گیرد به خاک افکنده می گیرد مرا

خواجگی مفت طرب گر بنده می گیرد مرا