محرم آن شعله خویم جانب دیرم مخوان

خنده ها بسیارکردیم گریه آموزد مرا

زان همه حسرت که حرمان باغبارم برده است

می زند دامن نمی دانم کی افروزد مرا

عالمی را جمع سازم هرکه بدوزد مرا

حرف لعل اوخموشم کردبیدل عمرهاست

گبر دارد رو به محرابی که می سوزد مرا