تا درین محفل نوای حیرتی انشاکنم

اینقدر از عالم اسباب می باید مرا

مشرب داغ وفا منت کش تسکین مباد

آب می گردم اگر مهتاب می باید مرا

چون نگه یک تار و صدمضراب می باید مرا

بی نیازم از رم و آرام این آشوبگاه

چشم می پوشم همه گر خواب می باید مرا