بی نیازم از رم و آرام این آشوبگاه

آب می گردم اگر مهتاب می باید مرا

تا درین محفل نوای حیرتی انشاکنم

چون نگه یک تار و صدمضراب می باید مرا

چشم می پوشم همه گر خواب می باید مرا

گریه هم بیدل لب خشکم چومژگان ترنکرد

وحشتی زین وادی بی آب می باید مرا