گریه هم بیدل لب خشکم چومژگان ترنکرد

چون نگه یک تار و صدمضراب می باید مرا

بی نیازم از رم و آرام این آشوبگاه

چشم می پوشم همه گر خواب می باید مرا

وحشتی زین وادی بی آب می باید مرا