انتظار آخر مقشرکرد بادام مرا

در غبارگردش رنگم خرام نازکیست ؟

اندکی از خویش رو تا بشمری گام مرا

پرده چشمم به برق حسرت دیدارسوخت

قدردان فرصت ساز تماشایم چو شمع

جز غم آغاز داغی نیست انجام مرا

اوج اقبالم حضوپک نفس راحت بس است