قدردان فرصت ساز تماشایم چو شمع

اندکی از خویش رو تا بشمری گام مرا

پرده چشمم به برق حسرت دیدارسوخت

انتظار آخر مقشرکرد بادام مرا

جز غم آغاز داغی نیست انجام مرا

اوج اقبالم حضوپک نفس راحت بس است

سایه دیوار دارد در بغل بام مرا