سایه دیوار دارد در بغل بام مرا

قدردان فرصت ساز تماشایم چو شمع

جز غم آغاز داغی نیست انجام مرا

اوج اقبالم حضوپک نفس راحت بس است

از سواد فقرگرد سرمه رنگ آورده ام

چشم اگر داری چراغ خانه کن شام مرا

نشکند رنگی که گلزاری نپردازد ز من