از سواد فقرگرد سرمه رنگ آورده ام

جز غم آغاز داغی نیست انجام مرا

اوج اقبالم حضوپک نفس راحت بس است

سایه دیوار دارد در بغل بام مرا

چشم اگر داری چراغ خانه کن شام مرا

نشکند رنگی که گلزاری نپردازد ز من

کلک نقاش است ساقی گردش جام مرا