هرچند تا عنقا رسی براوج همت نارسی

می نیست جز رنگ صداگر بشکنی جام مرا

دارم ز سامان الست اول گداز آخر شکست

یک شیشه باید نقش بست آغاز وانجام مرا

از خود برآتا وارسی کیفیت بام مرا

چون شمع گر وامانده م صد اشک محمل رانده ام

رو سبحه گیر از آبله تا بشمری گام مرا