رو سبحه گیر از آبله تا بشمری گام مرا

هرچند تا عنقا رسی براوج همت نارسی

از خود برآتا وارسی کیفیت بام مرا

چون شمع گر وامانده م صد اشک محمل رانده ام

برق حقیقت شعله زن آنگه دماغ ما ومن

ناپخته باید سوختن اندیشه خام مرا

گردون که داغش باد مه ، تا نشکند صبحم کله