ناپخته باید سوختن اندیشه خام مرا

چون شمع گر وامانده م صد اشک محمل رانده ام

رو سبحه گیر از آبله تا بشمری گام مرا

برق حقیقت شعله زن آنگه دماغ ما ومن

گردون که داغش باد مه ، تا نشکند صبحم کله

در پرده روز سیه می پرورد شام مرا

بر بوی صید رحمتی دارم سجود خجلتی