بر بوی صید رحمتی دارم سجود خجلتی

ناپخته باید سوختن اندیشه خام مرا

گردون که داغش باد مه ، تا نشکند صبحم کله

در پرده روز سیه می پرورد شام مرا

یک دانه نتون یافتن غیر ز عرق دام مرا

چشمی که شد حیران او برگل نمی آید فرو

آن سوی باغ رنگ و بو نخلی ست بادام مرا