آمد ورفت نفسها بس بود سوهان مرا

تا به پستی ها عروج اعتبارم گل کند

خامشی چون آتش یاقوت زد دامان مرا

از پی اصلاح ناهمواری طبع درشت

کاروان اشکم از عاجز متاعی ها مپرس

آبله محمل کش است از دیده تا دامان مرا

شوق دیدارم ، چه سود ازخویش بیرون رفتنم