در غم آباد فلک چون خانه وهم حباب

آتشم گر زنده می خوهی ز پا منشان مرا

در شکست من بنای ناامیدی محکم است

فکر تعمیری ندارم تاکند ویران مرا

نیست جزیک عقده تار نفس ، سامان مرا

زین سبکساری که در هرصفحه نقشم زایل است

عشق ترسم محو سازد از دل یاران مرا