زین سبکساری که در هرصفحه نقشم زایل است

فکر تعمیری ندارم تاکند ویران مرا

در غم آباد فلک چون خانه وهم حباب

نیست جزیک عقده تار نفس ، سامان مرا

عشق ترسم محو سازد از دل یاران مرا

همچو شبنم نیست در آشوبگاه این چمن

گوشه امنی به غیر از دیده حیران مرا