همچو شبنم نیست در آشوبگاه این چمن

نیست جزیک عقده تار نفس ، سامان مرا

زین سبکساری که در هرصفحه نقشم زایل است

عشق ترسم محو سازد از دل یاران مرا

گوشه امنی به غیر از دیده حیران مرا

می رسد دلدار رومن عمریست ازخودرفته ام

بک نگاه واپسین ای شوق برگردان مرا