گوشه امنی به غیر از دیده حیران مرا

زین سبکساری که در هرصفحه نقشم زایل است

عشق ترسم محو سازد از دل یاران مرا

همچو شبنم نیست در آشوبگاه این چمن

می رسد دلدار رومن عمریست ازخودرفته ام

بک نگاه واپسین ای شوق برگردان مرا

در رهش چون خامه کار پستی ام بالاگرفت