شانه زلف تحیر می شود مژگان مرا

رخصت نظاره ای گر می دهد جانان مرا

می کشد خاکستر خود در ته دامان مرا

از اثرپردازی ناموس الفتها مپرس

بسکه گرد تیره بخیهاست فرش خانه ام

هرکه شد آیینه او می کند حیران مرا

بر امید ابر رحمت دامنی آلوده ام