بر امید ابر رحمت دامنی آلوده ام

شانه زلف تحیر می شود مژگان مرا

بسکه گرد تیره بخیهاست فرش خانه ام

هرکه شد آیینه او می کند حیران مرا

سیل پوشدرخت ماتم گرشود مهمان مرا

کشتزار حسرتم کز تیر باران غمت

می کند آب از حیا بی برگی عصیان مرا