کشتزار حسرتم کز تیر باران غمت

هرکه شد آیینه او می کند حیران مرا

بر امید ابر رحمت دامنی آلوده ام

سیل پوشدرخت ماتم گرشود مهمان مرا

می کند آب از حیا بی برگی عصیان مرا

از ثبات من چه می پرسی بنای حیرتم

ریشه در دل می دواند دانه پیکان مرا