سیل پوشدرخت ماتم گرشود مهمان مرا

بسکه گرد تیره بخیهاست فرش خانه ام

هرکه شد آیینه او می کند حیران مرا

بر امید ابر رحمت دامنی آلوده ام

کشتزار حسرتم کز تیر باران غمت

می کند آب از حیا بی برگی عصیان مرا

از ثبات من چه می پرسی بنای حیرتم