هر رگ گل شوخی چین جبین دیگراست

می کند آب از حیا بی برگی عصیان مرا

از ثبات من چه می پرسی بنای حیرتم

ریشه در دل می دواند دانه پیکان مرا

سیل می گردد هوای جنبش مژگان مرا

در غمت آخر هجوم ناتوانیهای دل

بی رخت سیر چمن کم نیست اززندان مرا