گوی سرگردنم و درعرصه موهوم حرص

همچو بوی گل نگردد پیرهن عریان مرا

از دل خون بسته گفتم عقده واری واکنم

می دهد ساغر به طاق ابروی نسیان مرا

دانه های نار جوشید از بن دندان مرا

درد الفت بودم و با بیخودی می ساختم

قامت خم گشته شد آخر خم چوگان مرا