قامت خم گشته شد آخر خم چوگان مرا

گوی سرگردنم و درعرصه موهوم حرص

دانه های نار جوشید از بن دندان مرا

درد الفت بودم و با بیخودی می ساختم

گرشوم بیدل چوآتش فارغ ازدود جگر

اضطراب دل چو اشک آورد بر مژگان مرا