سرده ای حیرت همان در چشم قربانی مرا

دام یک عالم تعلق گشت حیرانی مرا

عاقبت کرد این در واکرده زندانی مرا

محو شوقم بوی صبح انتظاری برده ام

جوش زخم سینه ام ، کیفیت چاک دلم

خرمی مفت تو ای گل گر بخندانی مرا

ای ادب ، سازخموشی نیز بی آهنگ نیست