ای ادب ، سازخموشی نیز بی آهنگ نیست

سرده ای حیرت همان در چشم قربانی مرا

جوش زخم سینه ام ، کیفیت چاک دلم

خرمی مفت تو ای گل گر بخندانی مرا

همچو مژگان ساخت موسیقار حیرانی مرا

مدعمرم یک قلم چون شمع دروحشت گذشت

آشیان هم برنیاورد از پرافشانی مرا