مدعمرم یک قلم چون شمع دروحشت گذشت

خرمی مفت تو ای گل گر بخندانی مرا

ای ادب ، سازخموشی نیز بی آهنگ نیست

همچو مژگان ساخت موسیقار حیرانی مرا

آشیان هم برنیاورد از پرافشانی مرا

عجز هم چون سایه اوج اعتباری داشته ست

کرد فرش آستانت سعی پیشانی مرا