همچو عمر رفته یارب برنگردانی مرا

همچو موجم سودن دست ندامت آب کرد

بعد ازین هم کاش بگدازد پشیمانی مرا

می روم از خویش در اندیشه باز آمدن

غیر الفت برنتابد صافی آیینه ام

می کند تا خار و خس در دیده مژگانی مرا

این چمن یارب به خون غلتیده بیدادکیست