گل در بر خمیازه بود شاخ کمان را

ما صافدلان سرشکن طبع درشتیم

بر سنگ ترحم نبود شیشه گران را

حسرت همه دم صید خم قامت پیری ست

غفلت ز سرم باز نگردید چوگوهر

با دیده گره ساخته ام خواب گران را

عالم همه یار است تو محجوب خیالی