غرور حسن رنگ ما تصورکرد پیمان را

دل از سطر نفس یک سرپیام شبهه می خواند

دبیر ناز بر مکتوب ما ننوشت عنوان را

مروت کیشی الفت ، وفا مشتاق بوداما

به مضراب سبب آهنگ اسرارم نمی بالد

پریدنفای چشمم بال نگرفته ست مژگان را

به جزتسلیم ، ساز جرات دیگر نمی بینم