ز وصل زرهمان یک حسرت آغوش است میزان را

عبث تعلیم آگاهی مکن افسرده طبعان را

که بینایی چو چشم ازسرمه ممکن نیست مژگان را

به غیر ز بادپیمایی چه دارد پنجه منعم

به هرجا عافیت رو داد نادان در تلاش افتد

دویدن ریشه گلهای آزادی ست طفلان را

حسد را ریشه نتوان یافت جزدر طینت ظالم