درشتان را ملایم طینتیهایم خجل دارد

دویدن ریشه گلهای آزادی ست طفلان را

حسد را ریشه نتوان یافت جزدر طینت ظالم

سر دنباله دایم در دل تیر است پیکان را

زبان از نرمگویی سرنگون افکند دندان را

اگر سوزد نفس از شور محشرباج می گیرد

خموشیهای این نی درگره دارد نیستان را