فغان کاین نوخطان ساده لوح از مشق بیباکی

خموشیهای این نی درگره دارد نیستان را

کتاب پیکرم یک موج می شیرازه می خواهد

نم آبی فراهم می کند خاک پریشان را

به آب تیغ می شویند خط عنبرافشان را

دگرکو تحفه ای تا گلرخان فهمند مقدارش

چو نقش پا به خاک افکنده اند آیینه جان را