چو نقش پا به خاک افکنده اند آیینه جان را

فغان کاین نوخطان ساده لوح از مشق بیباکی

به آب تیغ می شویند خط عنبرافشان را

دگرکو تحفه ای تا گلرخان فهمند مقدارش

چو بوی گل لباس راحت ما نیست عریانی

مگر درخواب بیندپای مجنون وصل دامان را

به بی سامانی ام وقت است اگر شور جنون گرید