مگر درخواب بیندپای مجنون وصل دامان را

دگرکو تحفه ای تا گلرخان فهمند مقدارش

چو نقش پا به خاک افکنده اند آیینه جان را

چو بوی گل لباس راحت ما نیست عریانی

به بی سامانی ام وقت است اگر شور جنون گرید

که دستی گرکنم پیدا نمی یابم گریبان را

به چشم خونفشان بیدل توآن بحرگوهرخیزی