چو بوی گل لباس راحت ما نیست عریانی

به آب تیغ می شویند خط عنبرافشان را

دگرکو تحفه ای تا گلرخان فهمند مقدارش

چو نقش پا به خاک افکنده اند آیینه جان را

مگر درخواب بیندپای مجنون وصل دامان را

به بی سامانی ام وقت است اگر شور جنون گرید

که دستی گرکنم پیدا نمی یابم گریبان را