شکست آیینه پرداز است رنگ ناتوانان را

نقاب از آه من بردار و چاک دل تماشاکن

حجابی نیست جزگرد نفسها صبح عریان را

غباری دیده ای دیگر ز حال ما چه می پرسی

ز محو جلوه ات شوخی سر مویی نمی بالد

نگه در دیده آیینه خون شد چشم حیران را

زگرد رنگ این گلشن ، نبود مکان برون جستن