زگرد رنگ این گلشن ، نبود مکان برون جستن

شکست آیینه پرداز است رنگ ناتوانان را

ز محو جلوه ات شوخی سر مویی نمی بالد

نگه در دیده آیینه خون شد چشم حیران را

به رنگ صبح آخر بر خود افشاندیم دامان را

ز بینایی ست از خار علایق دامن فشاندن

نگاه آن به که بردارد ز ره خویش مژگان را