درین گلشن به این تنگی نباید غنچه گردیدن

به رنگ صبح آخر بر خود افشاندیم دامان را

ز بینایی ست از خار علایق دامن فشاندن

نگاه آن به که بردارد ز ره خویش مژگان را

چوگل یک چاک دل واشو به دامن کش گریبان را

مجو از هرزه طبعان جوهر پاس نفس بیدل

که حفظ بوی خود مشکل بودگلهای خندان را