مجو از هرزه طبعان جوهر پاس نفس بیدل

نگاه آن به که بردارد ز ره خویش مژگان را

درین گلشن به این تنگی نباید غنچه گردیدن

چوگل یک چاک دل واشو به دامن کش گریبان را

که حفظ بوی خود مشکل بودگلهای خندان را