چو جوش می، سر خم ، مغز می داند فلاطون را

به خون می غلتم از اندیشه ناز سیه مستی

که چشم شوخ او درجام می حل کرد افیون را

دل داناست گر پرگارگردون مرکزی دارد

چه سازد موی پیری با دل غفلت سرشت من

که برآلایش باطن تصرف نیست صابون را

مشو زافتادگان غافل که آخر سایه عاجز