به خون می غلتم از اندیشه ناز سیه مستی

جهان آتش بود پروانه از بزم بیرون را

درشتیهاگوارا می شود در عالم الفت

رگ سنگ ملامت رشته جان بود مجنون را

که چشم شوخ او درجام می حل کرد افیون را

دل داناست گر پرگارگردون مرکزی دارد

چو جوش می، سر خم ، مغز می داند فلاطون را