درشتیهاگوارا می شود در عالم الفت

نپوشید از نزاکت پرده این لفظ مضمون را

به هرجا می روم ازحسرت آن شمع می سوزم

جهان آتش بود پروانه از بزم بیرون را

رگ سنگ ملامت رشته جان بود مجنون را

به خون می غلتم از اندیشه ناز سیه مستی

که چشم شوخ او درجام می حل کرد افیون را