رگ سنگ ملامت رشته جان بود مجنون را

به هرجا می روم ازحسرت آن شمع می سوزم

جهان آتش بود پروانه از بزم بیرون را

درشتیهاگوارا می شود در عالم الفت

به خون می غلتم از اندیشه ناز سیه مستی

که چشم شوخ او درجام می حل کرد افیون را

دل داناست گر پرگارگردون مرکزی دارد