جهان آتش بود پروانه از بزم بیرون را

تبسم ازلب او خط کشید آخر به خون من

نپوشید از نزاکت پرده این لفظ مضمون را

به هرجا می روم ازحسرت آن شمع می سوزم

درشتیهاگوارا می شود در عالم الفت

رگ سنگ ملامت رشته جان بود مجنون را

به خون می غلتم از اندیشه ناز سیه مستی