که برآلایش باطن تصرف نیست صابون را

دل داناست گر پرگارگردون مرکزی دارد

چو جوش می، سر خم ، مغز می داند فلاطون را

چه سازد موی پیری با دل غفلت سرشت من

مشو زافتادگان غافل که آخر سایه عاجز

به پهلو زیردست خویش سازدکوه وهامون را

ز سرو و قمریان پیداست بیدل کاندرین گلشن