به پهلو زیردست خویش سازدکوه وهامون را

چه سازد موی پیری با دل غفلت سرشت من

که برآلایش باطن تصرف نیست صابون را

مشو زافتادگان غافل که آخر سایه عاجز

ز سرو و قمریان پیداست بیدل کاندرین گلشن

به سر خاکستر است از دورگردون طبع موزون را