که چون خط نقش بندد، پای رفتن نیست مضمون را

نه تنها اغنیا را چرخ برمی دارد از پستی

زمین هم لقمه های چرب داندگنج قارون را

شعور جسم زنجیریست در راه سبکروحان

دل است آن تخم بیرنگی که بهر جستجوی او

جگر سوراخ سوراخ است نه غربال گردون را

به قدرکوشش عشق ست نعل حسن درآتش