به قدرکوشش عشق ست نعل حسن درآتش

که چون خط نقش بندد، پای رفتن نیست مضمون را

دل است آن تخم بیرنگی که بهر جستجوی او

جگر سوراخ سوراخ است نه غربال گردون را

صدای ثیشه فرهاد مهمیز است گلگون را

خیال ماسوا فرش است دروحدتسرای دل

درون خویش دارد خانه آیینه بیرون را